8 sezonów w ekstraklasie!

2008/2009
6 lat trwała tułaczka klubu z Oporowskiej po II i III lidze. Do Wrocławia przyjeżdżali wtedy rywale adekwatni do szczebla rozgrywek, czyli przykładowo zespół Arki Nowa Sól, TOR Dobrzeń Wielki czy Tłoki Gorzyce. Sytuacja zmieniła się wraz z awansem do Ekstraklasy pod wodzą Ryszarda Tarasiewicza. Trójkolorowi w roli beniaminka rozgrywek na ich półmetku zajmowali 6. pozycję w tabeli (8 zwycięstw, 6 remisów, 3 porażki). Tego miejsca nie oddali już do końca sezonu. Miało na to wpływ przyjście do zespołu po rundzie jesiennej Sebastiana Mili. Rozgrywki 2008/2009 to też zdobycie Pucharu Ekstraklasy. W finale w Wodzisławiu Śląsk pokonał miejscową Odrę 1:0. 8 kwietnia 2009 we wrocławskim Ratuszu Prezydent Wrocławia w imieniu miasta podpisał umowę z Zygmuntem Solorzem-Żakiem, na mocy której jedna z jego spółek została większościowym udziałowcem piłkarskiego Śląska.

2009/2010
Pierwsza odsłona tego sezonu nie zapowiadała sytuacji w jakiej znajdzie się klub kilka miesięcy później. Po dobrej jesieni, Śląsk w rundzie wiosennej wygrywa tylko dwa razy! W przedostatniej kolejce wrocławianie zwyciężają na wyjeździe z Odrą Wodzisław i dzięki temu zostają w Ekstraklasie. Drugim meczem podczas tej rundy, gdzie Śląsk zgarnął trzy punkty była potyczka z Arką w ostatniej serii gier (2:1). Duży wkład w utrzymanie miał ówczesny najlepszy strzelec z Wrocławia - Vuk Sotirović. Serb zdobył w tych rozgrywkach 9 goli. Przez odpadnięcie w 1/16 pucharu Polski z Nielbą w Wągrowcu nad trenerem Tarasiewiczem zgromadziły się czarne chmury.

2010/2011
Śląsk rozgrywki zaczyna od 4 porażek z rzędu. Tarasiewicz zostaje zwolniony. We Wrocławiu stery przejmuje wówczas 68-letni trener z ogromnym doświadczeniem na polskim rynku - Orest Lenczyk. Praca ze szkoleniowcem pochodzącym z Sanoka zaczyna przynosić efekty. Lenczyk obejmował Śląsk na przedostatnim miejscu w tabeli. W połowie rozgrywek wrocławianie byli już na 9. miejscu. Na wiosnę przychodzi seria czternastu spotkań bez porażki, co sprawia, że sensacja staje się faktem - Śląsk Lenczyka zdobywa wicemistrzostwo Polski i po 24 latach wraca do europejskich pucharów.

2011/2012
Pierwszy rywal Śląska na międzynarodowej arenie to szkockie Dundee United. We Wrocławiu Śląsk wygrywa 1:0, a bramkę zdobywa holenderski napastnik - Johan Voskamp. W Szkocji wynik ustalił na 3:2 dla gospodarzy przepięknym strzałem Sebastian Dudek. W następnej rundzie Śląsk po karnych wyeliminował Lokomotiv Sofia, a swoją przygodę z europejskimi pucharami w tym sezonie zakończył na porażce z Rapidem Bukareszt. Ważnym momentem była przeprowadzka na nowy stadion na Maślicach. Piłkarze w połowie rozgrywek Ekstraklasy znajdują się na szczycie tabeli, a ich gra rozbudza apetyty we Wrocławiu. Na wiosnę podopieczni Lenczyka łapią jednak zadyszkę - porażki z Legią i Koroną. Ostatecznie na koniec sezonu piłkarze Śląska są na 1. miejscu, co daje im drugie w historii klubu mistrzostwo Polski.

2012/2013
Śląsk zdobywa Superpuchar Ekstraklasy w finale z Legią po rzutach karnych (1:1). Później przychodzi triumf w Podgoricy w ramach eliminacji Ligi Mistrzów. Następnie porażki z Helsinborgiem i Hannoverem. Po blamażu 1:5 przeciwko niemieckiej drużynie z Wrocławiem żegna się trener, który wprowadził go na szczyt - Orest Lenczyk. Włodarze klubu lukę łatają Czechem bez sukcesów w swojej karierze - Stanislavem Levym. Zespół przeplata dobre występy złymi, ale wystarcza to do tego, żeby trzeci sezon z rzędu zakończyć na podium Ekstraklasy. Za sukces trzeba też uznać udział w finale Pucharu Polski. Trofeum zdobyła Legia po wygranej we Wrocławiu 2:0 i porażce w Warszawie 0:1.

2013/2014
22 listopada 2013 miasto Wrocław odkupiło 51% WKS - u od cypryjskiej spółki Zygmunta Solorza i zostało tym samym 100% właścicielem klubu. Zamieszanie z tym związane negatywnie odbija się na atmosferze w klubie. Piłkarze Śląska nie prezentują poziomu, do którego przyzwyczaili swoich kibiców w poprzednich latach. Po reformie w lidze wrocławianie znaleźli się w grupie spadkowej. Szansę na przejęcie Śląska po trenerze bez charyzmy jakim był Levy wykorzystał ceniony we Wrocławiu Tadeusz Pawłowski. Śląsk kończy sezon na 9. miejscu, oczekiwania wobec tego sezonu były znacznie większe.

2014/2015
Po piłkarzach Śląska pod wodzą jednej z legend klubu widać w końcu wolę walkę i efekty pracy szkoleniowca. Wrocławskiemu zespołowi w tym sezonie nie wróżono sukcesów, ale mimo to na koniec rozgrywek zajął on wysokie czwarte miejsce. Drugi w klasyfikacji strzelców był portugalski napastnik Śląska - Flavio Paixao.

2015/2016
We Wrocławiu nastały chude lata? Śląsk do rozgrywek przystępuje praktycznie bez żadnych wzmocnień. Włodarze klubu wyraźnie liczą na to, że przy polityce oszczędności, bez transferów uda się jakoś utrzymać zespół w Ekstraklasie. Poczynania klubu publicznie krytykuje trener Pawłowski, który po rundzie jesiennej zostaje zastąpiony na jeden mecz swoim asystentem Grzegorzem Kowalskim, ostatecznie szkoleniowcem został jednak Romuald Szukiełowicz. Drużyna pod jego wodzą ma problem z oddaniem strzału w światło bramki. W decyzjach władz klubu widać panikę, bo czwartym trenerem trójkolorowych w tym sezonie zostaje Mariusz Rumak. W ten sposób najstarszy szkoleniowiec został zastąpiony najmłodszym. Przerwy zimowej we Wrocławiu nie przespano tak jak okresu przygotowawczego przed początkiem rozgrywek albo po prostu solidnie wystraszono się widma spadku. W drużynie robią różnicę nowe nabytki - Morioka, Mervo, Dwali i Pich. Podopieczni Rumaka ostatecznie na dwie kolejki przed końcem sezonu zapewniają sobie utrzymanie.