Antoni Łukasiewicz: Pamiętam jak zdobywaliśmy wicemistrzostwo

W ostatnim meczu dwa razy wychodziliście na prowadzenie, byliście naprawdę skuteczni, ale kilka kontrowersyjnych decyzji przesądziło o tym, że to Jagiellonia wywiozła z Gdyni 3 punkty.

Wszyscy wiemy w jakich okolicznościach przegraliśmy. Jesteśmy trochę rozczarowani. Co prawda po tej kuriozalnej sytuacji mecz trwał jeszcze kilkanaście minut, ale ta decyzja sędziego przesądziła o ostatecznym wyniku i naszej rywalizacji z Jagiellonią.
Takie zdarzenia uczą pokory i umiejętności radzenia sobie w trudnych chwilach. Największym plusem tego spotkania jest to, że walczyliśmy do końca. W drużynie jest moc i siła. Zmierzyliśmy się z przeciwnościami losu, a to duży pozytyw.

Błędy sędziowskie podziałały, zatem motywująco, jest sportowa złość?

Myślę, że miniona kolejka wzmocniła nas przed pojedynkiem ze Śląskiem. Te doświadczenia dały nam jeszcze więcej energii, żeby powalczyć we Wrocławiu o pełną pulę.

Po ostatnim spotkaniu ze Śląskiem na początku sezonu, zwycięskim dla Arki 2:0 powiedział Pan, że lepiej wypadacie przed własną publicznością. Śląsk całkowicie odwrotnie. Od początku sezonu wygrał u siebie tylko jeden mecz.

Od początku rozgrywek przechodziliśmy różne fazy. Październik i listopad nie należał do najlepszego okresu. Osobiście uważam, że zawsze lepiej się gra przed własną publicznością, nawet jeśli to nie przekłada się na wynik. Arka musi szukać punktów na wyjeździe. W tym sezonie tylko dwukrotnie triumfowaliśmy, grając jako goście. Przed nami ostatnia kolejka w tym roku i raczej nie będziemy się skupiali na tym, gdzie nam się lepiej gra.

Nie wierzę, że występ przed wrocławskimi kibicami nie będzie miał dla Pana znaczenia. Na Stadionie Miejskim zagra Pan po raz drugi.

Tak, po raz pierwszy na nowym stadionie zagrałem jeszcze w barwach Górnika Zabrze. Jednak moje najlepsze czasy we Wrocławiu to gra na Oporowskiej. Szczególnie miło wspominam to miejsce.

Jak wygląda komunikacja w zespole z zagranicznymi piłkarzami? W Arce gra siedmiu zawodników spoza kraju. Śląsk jest krytykowany z powodu sprowadzenia do Wrocławia dużej liczby obcokrajowców (obecnie w drużynie występuje dwunastu), ale ta ilość nie przekłada się na jakość.

To są pochodne decyzje, jakie podejmują osoby zarządzające. U nas w szatni jest wzajemny szacunek i współpraca. Myślę, że to jest widoczne na każdym kroku. Nie mamy problemów z komunikacją, wielu piłkarzy mówi dobrze po polsku, dysponują też angielskim w podstawowym wymiarze. Uważam, że naszą siłą jest stopniowe modyfikowanie zespołu. Zawodnicy zagraniczni dołączali do nas stopniowo, w Śląsku nastąpiło to zbyt gwałtownie.

Zaufanie widać, chociażby po tym kto dowodzi w Arce. Kapitanem jest Miroslav Bożok, a pod jego nieobecność z opaską występuje Marcus da Silva. To pomysł trenera Nicińskiego, czy decyzja szatni?

To była decyzja szatni. Marcus występuje w Polsce od wielu lat, a w barwach Arki bije kolejne rekordy. Mirek Bożok już wcześniej reprezentował gdyński klub, teraz wrócił na stare śmieci. Obdarzenie ich takim zaufaniem nie jest przypadkowe, to są ludzie bardzo mocno związani z klubem.

Spędził Pan we Wrocławiu prawie 3 lata. Mógłby Pan opowiedzieć jakąś ciekawą anegdotkę z tych czasów? Czy jakiś mecz w barwach wrocławskiego klubu szczególnie zapadł Panu w pamięć?

Takich meczów było wiele. Pamiętam jak zdobywaliśmy Puchar Ekstraklasy w sezonie 2008/2009 i wygrywaliśmy na wyjeździe z Odrą Wodzisław. To były piękne chwile. Pamiętam też, jak po jednym meczu otrzymałem powołanie do reprezentacji Polski, prowadzonej przez trenera Beenhakkera. Do takich wspaniałych momentów ze Śląskiem zaliczyłbym też mecz przy pustych trybunach, gdy pokonaliśmy GKS Bełchatów 4:2 w sezonie 2010/2011. Wówczas występ w europejskich pucharach stał się rzeczywistością, a my ostatecznie wywalczyliśmy wicemistrzostwo Polski. Poza tym bardzo ciepło wspominam trenera Tarasiewicza. Był z nami na dobre i na złe. Zawsze mogliśmy na niego liczyć.