Chłodnym okiem: Dla kogo taka gra?

Śląsk w tym meczu nie stracił tylko dwóch punktów. Klub zanotował spektakularną porażkę marketingową i tym razem to nie odpowiedni dział zbiera za to cięgi. Winnym jest pion sportowy. Piłkarze na boisku zrobili wszystko, co mogli, by zniechęcić ludzi do przychodzenia na swoje mecze. W poniedziałek dostałem smsa od Łukasza, który zniesmaczony pisze, że zabrał na stadion dwie nowe osoby. Raczej nie namówi je na kolejną wizytę. Rozumiem go, też mi głupio, bo jestem w pewnym sensie odpowiedzialny za zmarnowanie czyjegoś czasu i pieniędzy. Zastanawiam się tylko, czy piłkarze też czują się odpowiedzialni, czy jest im wstyd za ten niedzielny popis. A może po tym, jak Piotr Ćwielong wyrównał i wykonał salto, on i jego koledzy czują ulgę, radość z tego, że nie przegrali, że znów udało się wbić gola w końcówce. Wstydu za to nie ma trener Levy, który po meczu gratulował drużynie postawy. Nie kupuję gadania o zmęczeniu czy braku świeżości. Ponoć mamy do czynienia z zawodowcami, mecz z Wisłą był cztery dni wcześniej, o rotacji w składzie już tylko wspominam.

Gdy wróciłem do domu, w Poznaniu gra toczyła się pół godziny – w tym czasie Zagłębie wbiło jednego gola, gospodarze odpowiedzieli dwoma. Tam się naprawdę działo: i bramki dla gospodarzy ładne, i akcje niczego sobie. Które z tych spotkań odzwierciedla prawdziwy obraz polskiej ligi? Oba. W każdej kolejce albo załamujemy ręce lub śmiech nam w gardłach zamiera, albo przecieramy oczy, gdy okazuje się, że polski piłkarz czasem potrafi. Szkoda tylko, że WKS z Podbeskidziem czy Lechią ukazał to gorsze oblicze, bo modę na piłkarski Śląsk wciąż trzeba we Wrocławiu nakręcać. Po takiej klapie ten plan bierze w łeb, a klub tych niedzielnych kibiców przecież potrzebuje – oni łatają budżet tak jak ty czy ja, zapełniają stadion, budując wizerunek i przyciągając sponsorów. Wkrótce okazja do rehabilitacji, czyli finał Pucharu Polski. Zwycięstwo odbiłoby się szerokim echem i poprawiło wizerunek.