Równo 39 lat temu Śląsk po raz pierwszy został mistrzem Polski
18 maja 1977 r. dzięki wygranej w Rybniku z zespołem ROW-u 2:1 WKS zapewnił sobie pierwszy tytuł mistrza kraju. Prowadzenie dla rybniczan dał w 65. minucie Emil Szymura, ale Śląsk zdołał odwrócić losy pojedynku. Wyrównał niezawodny Jan Erlich, a bramkę na wagę złota strzelił Józef Kwiatkowski. Po wpadce Górnika Zabrze w Sosnowcu z Zagłębiem (0:2) wrocławianie mieli na 2 kolejki przed końcem rozgrywek już 5 punktów przewagi nad rywalami. Za zwycięstwo przyznawano 2 oczka.
Podopieczni Władysława Żmudy I po odniesieniu historycznego sukcesu zostali uznani za wyjątkowo słabego mistrza. Miał na to wpływ słabszy okres podczas rozgrywek. Wrocławianie dali się wtedy upokorzyć Wiśle Kraków 0:5 i Widzewowi Łódź 0:4.
W tamtym sezonie wrocławianie zdobyli w 30 meczach 41 punktów. Bilans bramek to 38 goli zdobytych i 32 stracone. Zespół zanotował 18 zwycięstw, siedem remisów i pięć porażek.
Kibice, którzy wrócili z Rybnika do Wrocławia, chcieli z Dworca Głównego przemaszerować w kierunku rynku i tam świętować historyczny sukces. Przemarsz się jednak nie udał, bo nie pozwoliły na to ówczesne komunistyczne władze. Wielka feta odbyła się podczas następnego meczu z Ruchem Chorzów na Stadionie Olimpijskim, gdzie na trybunach pojawiło się blisko 40 tysięcy kibiców. Śląsk wygrał wówczas 2:0, a gole strzelali Janusz Sybis w 25 i Tadeusz Pawłowski w 89 minucie.
W rybnickim spotkaniu wystąpili: Kalinowski – Balcerzak, Żmuda II, H. Kowalczyk, Kopycki – Faber (T.Nowakowski), Pawłowski (Nocko), Erlich – Sybis, Kwiatkowski, Olesiak.
Złoty Śląsk 1977: Marian Balcerzak, Jan Erlich, Roman Faber, Ireneusz Garłowski, Zygmunt Garłowski, Zygmunt Kalinowski, Krzysztof Karpiński, Henryk Kowalczyk, Józef Kwiatkowski, Mieczysław Kopycki, Mirosław Mitka, Tadeusz Nowakowski, Jacek Nocko, Mieczysław Olesiak, Tadeusz Pawłowski, Zdzisław Rybotycki, Jerzy Szymonowicz, Janusz Sybis, Jacek Wiśniewski, Władysław Żmuda II oraz trener Władysław Żmuda I.
Na zdjęciu od lewej: Sybis, Pawłowski, Faber.