Chłodnym okiem: Dokąd idzie Podbeskidzie
Stało się. Zabrany przy zielonym stoliku awans do grupy mistrzowskiej rozbił psychicznie piłkarzy Podbeskidzia. Sportowo nic nie zapowiadało katastrofy, jaka przydarzyła się ekipie Roberta Podolińskiego w ostatnim tygodniu. Bielszczanie prezentowali się wiosną na tyle dobrze, że nie zaniżyliby poziomu górnej ósemki, tymczasem w grze o utrzymanie zawodzą. Przegrali na razie dwa mecze – nawet z Górnikiem, który za kadencji Jana Żurka zdobył trzy punkty po raz pierwszy. Teraz Górale zmierzą się ze Śląskiem, który pod wodzą Mariusza Rumaka wciąż z kolei nie zaznał goryczy porażki.
Przed momentem Podbeskidzie było w górnej połowie tabeli, a teraz jest jednym z głównych kandydatów do spadku. Z piłkarzy spod Klimczoka nie tylko uszło powietrze, oni wręcz pozwolili wziąć głęboki oddech zabrzańskiemu Górnikowi. Gdyby nie dali się pokonać ostatniej drużynie ligi, utrzymaliby status quo i ze spokojem wyczekiwali kolejnych spotkań. A tak mocno zawęzili sobie margines błędu i choć nawet porażka ze Śląskiem nie zrzuci ich na miejsce spadkowe, bo przy równej liczbie punktów decyduje kolejność po sezonie zasadniczym, to może się wkrótce okazać, że krzyżyk na Górniku został postawiony przedwcześnie.
Celowo pomijam górników z Łęcznej, bo o ile zabrzanie pokazali, że jeszcze walczą, a Podbeskidzie wciąż stać na powrót na właściwe tory, o tyle zespół z Lubelszczyzny nie daje żadnych argumentów, by widzieć w nim drużynę zdolną obronić miejsce w ekstraklasie. Z Jagiellonią i Wisłą przegrali gładko, śrubując mecze bez strzelonej bramki – nazbierało się ich już sześć. Odwrotnie Śląsk, który po zmianie trenera nie tylko odżył, punktuje w każdym meczu, ale i zaczął strzelać gole. Przed spotkaniem z Jagiellonią WKS trafiał do siatki najrzadziej w lidze, ale po bramkach Mervo i Morioki w tej niechlubnej statystyce prowadzi Łęczna.